TRABZONSPOR'UMUZUN ONURU
TRABZONSPOR'UN TARİHİ AKŞAMI
İlk kez, siyah beyaz bir televizyonda gördüm o renkleri. Renksiz televizyonun ekrarını aydınlatmış, çoşkulu ve mutlu insanların yüzleri hafızama kazınmıştı. Trabzonspor'un 'çalınamayan' son şampiyonluğunun geldiği yıllarda, yeni yeni konuşmaya başlayan bir çocuktum. İlk sözlerimden biri "tarabsonzpor"du. İlkokula başladığımda her gündoğumunda Karadeniz'in ufkunda görünen o muhteşem renkleri ancak renkli gazete sayfalarında görebiliyordum. Bazen de tutkumu resim defterlerine boya kalemleriyle aktarıyordum.
BANA HER YER TRABZONSPOR OLDU
Öğretmen çocuğu olarak Anadolu'da gittiğimiz her yere eşyalarımızla birlikte Trabzonspor sevgisini de taşıdık. Bırakın okuduğum sınıfı, koca okullarda bile tek başına bir Trabzonsporluydum . Bu yalnızlık duygusundan daha çok, tarifsiz bir gururdu benim için. Her okul maçında o kutsal formayı geçirdim üzerime. Sürüler halindeki sarı lacivert, sarı kırmızı ve biraz da siyah beyaz forma arasında, bordo mavinin asil rengini bir yıldız gibi parlattım. 80 yılların sonu 90 yılların başında inişli çıkışlı başarılarda hep payım olduğunu hissettim. Üzüldüm, üzüldüğüm kadar sevindim de. Kayseri'nin ıssız dağ köylerinde, Adana'nın varoşlarında, Hatay'ın dağlarında ve Samsun'un kıskançlık içindeki sokaklarında hep o duyguyu taşıdım.
PAF TAKIMININ GOLÜNE SEVİNEN ÇOCUK
Gün geldi, yaşadığım şehirde deplasman taraftarı oldum. Küçük bir çocukken, üzerime taşlar atıldı. Seyir zevkim yükselsin diye babamla birlikte rakip takım taraftarları arasına girdim. Kale arkasından kaçarken, doluya yakalandım. Daha asıl maç başlamadan Paf takımımızın attığı gole sevindiğim için küçük bir çocuk olarak saldırıya uğradım. Ne holigan oldum ne de Futboldan soğudum. Aksine sevgimi hep büyüttüm.
ONURUMSUN TRABZON
Yenilmez Roma ordusuna dur diyen Mihridatis ya da 50 yıl boyunca burnunun dibindeki süper güce onurluca direnen Castro gibi hissettim kendimi. Bazen Silahlarla donanmış imparator gladyatörlerine karşı çıplak elle savaşan Spartaküs oldum. Paranın saltanatına karşı, emeğin onurunu temsil edenlerin takımının taraftarı olmaktan hep gurur duydum.
ŞİMDİ TAM ZAMANIDIR
Şimdi yaşadığımız tüm duyguların sınanacağı akşamdayız. Emeğimizi çalanlara, yüzsüzlük yapan ve hala futursuzca konuşanlara, koro halinde küfüre hazırlananlara, güce ve paraya tapanlara hesap sorma zamanıdır. Bu akşam, çalınan emeğimizin peşine düşme, Trabzonsporumuzun adını hak ettiği yere yazdırma zamanıdır. Bu akşam tüm yaşamamımızda taşıdığımız sevgimizin ayağa kalkma zamanıdır. Bu akşam" Bize her yer Trabzon demekten öte, bizim için her şey onur " deme zamanıdır.manıdır.
İlk kez, siyah beyaz bir televizyonda gördüm o renkleri. Renksiz televizyonun ekrarını aydınlatmış, çoşkulu ve mutlu insanların yüzleri hafızama kazınmıştı. Trabzonspor'un 'çalınamayan' son şampiyonluğunun geldiği yıllarda, yeni yeni konuşmaya başlayan bir çocuktum. İlk sözlerimden biri "tarabsonzpor"du. İlkokula başladığımda her gündoğumunda Karadeniz'in ufkunda görünen o muhteşem renkleri ancak renkli gazete sayfalarında görebiliyordum. Bazen de tutkumu resim defterlerine boya kalemleriyle aktarıyordum.
BANA HER YER TRABZONSPOR OLDU
Öğretmen çocuğu olarak Anadolu'da gittiğimiz her yere eşyalarımızla birlikte Trabzonspor sevgisini de taşıdık. Bırakın okuduğum sınıfı, koca okullarda bile tek başına bir Trabzonsporluydum . Bu yalnızlık duygusundan daha çok, tarifsiz bir gururdu benim için. Her okul maçında o kutsal formayı geçirdim üzerime. Sürüler halindeki sarı lacivert, sarı kırmızı ve biraz da siyah beyaz forma arasında, bordo mavinin asil rengini bir yıldız gibi parlattım. 80 yılların sonu 90 yılların başında inişli çıkışlı başarılarda hep payım olduğunu hissettim. Üzüldüm, üzüldüğüm kadar sevindim de. Kayseri'nin ıssız dağ köylerinde, Adana'nın varoşlarında, Hatay'ın dağlarında ve Samsun'un kıskançlık içindeki sokaklarında hep o duyguyu taşıdım.
PAF TAKIMININ GOLÜNE SEVİNEN ÇOCUK
Gün geldi, yaşadığım şehirde deplasman taraftarı oldum. Küçük bir çocukken, üzerime taşlar atıldı. Seyir zevkim yükselsin diye babamla birlikte rakip takım taraftarları arasına girdim. Kale arkasından kaçarken, doluya yakalandım. Daha asıl maç başlamadan Paf takımımızın attığı gole sevindiğim için küçük bir çocuk olarak saldırıya uğradım. Ne holigan oldum ne de Futboldan soğudum. Aksine sevgimi hep büyüttüm.
ONURUMSUN TRABZON
Yenilmez Roma ordusuna dur diyen Mihridatis ya da 50 yıl boyunca burnunun dibindeki süper güce onurluca direnen Castro gibi hissettim kendimi. Bazen Silahlarla donanmış imparator gladyatörlerine karşı çıplak elle savaşan Spartaküs oldum. Paranın saltanatına karşı, emeğin onurunu temsil edenlerin takımının taraftarı olmaktan hep gurur duydum.
ŞİMDİ TAM ZAMANIDIR
Şimdi yaşadığımız tüm duyguların sınanacağı akşamdayız. Emeğimizi çalanlara, yüzsüzlük yapan ve hala futursuzca konuşanlara, koro halinde küfüre hazırlananlara, güce ve paraya tapanlara hesap sorma zamanıdır. Bu akşam, çalınan emeğimizin peşine düşme, Trabzonsporumuzun adını hak ettiği yere yazdırma zamanıdır. Bu akşam tüm yaşamamımızda taşıdığımız sevgimizin ayağa kalkma zamanıdır. Bu akşam" Bize her yer Trabzon demekten öte, bizim için her şey onur " deme zamanıdır.manıdır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder